كه اظهار ايمان كرده باشد ، نه آن كسى كه مجبور مىشود و كفر مىگويد ولى دل او در ايمان خود مطمئن و ثابت است . بل آن كسى كه سخن كفر مىگويد و عقدهء دلش از گفتن كفر باز مىشود ، بر آنها است خشم و غضب خدا و براى آنان شكنجهء بزرگى در دوزخ مهيا است » . دومين آيه بعد از چند سال در رابطه با كسانى نازل شد كه هم پيمان با يهوديان مدينه بودند و در سورهء آل عمران آيهء 28 به ثبت رسيده است . متن آيه اين است : لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ . وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ . يعنى : « مؤمنان نبايد كه كافران را به عنوان حامى و دوست خود اتخاذ كنند و حمايت و دوستى مؤمنان را واگذارند . هر كس مرتكب اين خطا شود و با كافران پيمان حمايت و دوستى ببندد از پيوند با خدا بر كنار است ، مگر آن وقتى كه از كافران در هراس باشيد . خداوند ، شما را از جانب خود بر حذر مىدارد و بازگشت همهء كارها بسوى او است » . در آيهء اول رخصت داده‌اند كه در صورت اجبار و اكراه ، با مشركين و منكرين اللَّه ، هم آواز شده ظاهرا سخنان كفر بر زبان برانند و در آيهء دوم رخصت داده‌اند كه در صورت ترس از كفار ، با آنان پيمان دوستى و مودت برقرار سازند و عملا به حمايت آنان برخيزند . ( 304 ) 21 - به ابو جعفر باقر ( ع ) گفتم : دو تن از مردم كوفه را گرفتند و گفتند : از امير المؤمنين بيزارى بجوئيد . يكتن بيزارى جست و آن ديگرى سر برتافت اولى از شر حاكم رست و دومى زير تيغ نشست ؟ ! ابو جعفر گفت : آن كه بيزارى جست و رست ، مردى فقيه و دانا بود . و آن كه سر بر تافت به